|
تنها واژه باقیمانده اعصار که
هنوز رنگ و بویی از آن به جا مانده و
هنوز کور سوی امید با وجود آن درخششی می یابد
امید که آن نیز همچون...
از وجودهامان رخت بر نبندد و
روزگار حسود اسوه هایش را
همچون دیگر اسوه های تاریخ
به دست فراموشی نسپارد و
فراموشمان نشود
تنها سرمایه ای که امید به زنده ماندن و زندگی کردن را
در ما تقویت می بخشد
برای روزهایی سراسر شادی و خوبی
صبر |
